Best of the West, Down Under

Vandaag dus een "rustig" dagje, want we hebben 3 nachten geboekt hier in Monkey Mia. Na vanochtend voor het eerst het dolfijnenspectakel gezien te hebben (en daar moet je helaas vroeg voor uit je nest), en ontbeten te hebben in het enige restaurant met fikse prijzen, de Nissan gepakt en naar Denham gereden; een vissersdorpje 25 km verderop. Daar wat broodnodige inkopen gedaan; bier, chips enz. en wat info opgedaan bij de lokale VVV. Blijkt dat een ruige trip door het Frances Peron park wel de moeite waard zou zijn, alwaar je van zeer mooie stranden en mooie zeeuitzichten kunt genieten. Een probleem: er wordt wel een flinke 4WD vereist........en laten wij die nu net hebben

Goed, park ingereden en als nuchtere hollander denk je natuurlijk: dat zal allemaal wel meevallen, die 4WD route. En de eerste 10 km viel inderdaad mee, wat kuiltjes en kangoeroes ontweken, maar verder best te doen. Maar naarmate je verder het park inrijd wordt de weg echt slecht. Zware en diepe zandwegen worden door onze Nissan met gemak, maar wel maar met 10km per uur doorkruist, dus die 65 km door dit gebied zou nog best eens een tijdje kunnen duren. Maar het harde werken wordt beloont, de kust en vergezichten aan de randen van dit park zijn echt magnifiek. Alsof je een anzichtkaart binnenloopt....helder blauw water met witte en/of rode standen, hoge kliffen in allerlei kleuren, en genoeg wildlife om een maand te kunnen barbeknoeien (mochten we ze te pakken krijgen natuurlijk).
We leven ons dus flink uit met onze gigantisch toffe 4wd bak, alles wordt uitgetest; high gear, low gear, beetje spollen als het kan, met 80 over een verlaten strand, niks is te gek , en geen mens te bekennen (schat dat er zo'n 6 touristen in het park rondrijden vandaag).

Moei maar voldaan rijden we om 5 uur in de inmiddels stomende regen het park uit ;wat ook nog een leuk extra effect aan de rit had gegeven; de auto is nu rondom rood, in plaats van het originele bling-bling zilver.

Morgen weer een nieuwe dag.
Daar gaan we dan maar eens een echte strand dag van maken. We moeten tenslotte niet moe worden van deze vakantie.....

Greetingz,
G

Na Kalbarri naar de Shark Bay gereden. Een baai van de Indische Oceaan met grofweg de oppervlakte van de helft van Nederland. Van de ene naar de andere kant was 350 km rijden.... dan weet je het wel.
De " highways" zijn hier ook de enige wegen die verhard
zijn, de rest is bijna allemaal dirt-road. Onze 4WD komt dus prima van pas.
Hij zuipt als een tierelier en met brandstofprijzen gelijkwaardig aan die van Nederland kunnen we wel
concluderen dat we veel geld aan diesel kwijt gaan zijn....

Shark Bay dus.... een baai vol met grof wild: dolfijnen, haaien, (soms) walvissen, schilpadden, mantra's, dugongs (soort zeekoeien) en nog veel meer ongedierte.
Vanaf de kust zien we wat grote schildpadden en mantra's zwemmen. Beide doorsnede van ongeveer 1 meter.

En dan natuurlijk de dolfijnen: op een plaats, bij het Monkey Mia resort (waarom Monkey Mia??.. geen aap te bekennen!) komen ze elke ochtend stipt om 8 uur naar de kust.
Je kunt hier tot je knieen in het water gaan staan en ze zwemmen rond je heen.. raken je zelfs aan! Erg apart... geen dolfinarium maar gewoon wilde dieren!
En anders dan die touristische ongein elders in de wereld waar je met dolfijnen kunt zwemmen.... deze dolfijnen zijn echt wild en zijn niet altijd even vriendelijk. Maar goed, er zijn voldoende jappanners aanwezig om er desnoods eentje op te offeren voor het goede doel

In Monkey Mia kan je ook overnachten, of je moet ervoor kiezen om 300 km terug te rijden. Keus is snel gemaakt, we nemen hier een kamer in het backpackers gedeelte, en zullen 2 dagen blijven.

Gr,
G.

Na onze kennismaking met de Pinnacles en de eerste regen die avond.... was het de volgende dag weer prima weer.
Nu is het weer een onbewolkte dag geweest en de temperaturen
zijn hier de 25 graden al gepasseerd.
Gelukkig hebben we het hier aangenaam,niet zoals in Nederland

Na de Pinnacles zijn we nu verder naar het noorden gegaan, naar het Kalbarri NP.
Dit is een park met mooie ravijnen en een prachtige rotskust. Het dorpje zelf stelde (wederom) geen ene moer voor, maar dat zijn we inmiddels wel gewend. Zelfs de grootste plaatsen hebben hier maar een paar duizend inwoners en zijn 's avonds na een uur of 8 uitgestorven. Het is hier ook op tijd eten, want we
hebben al meegemaakt dat er bij een restaurant om 19:15 de keuken al dicht ging en we niets meer konden bestellen !
Zelfs de bars,welke wij uit ale macht druk bezoeken, moeten ons de om 9 uur de deur uit werken, omdat ze willen sluiten ....

Tja, dan maar door een drive-in bottle bar, en daar een biertje kopen, om die vervolgens voor de tv in de hotelkamer op te drinken.
Maar komt allemaal wel goed, de echte tropen zijn niet ver weg meer, en blijkbaar is het daar wel hoog-seizoen, met wat meer volk op de been.
Dus...
No worries,

Grtn,
G.

20 juli

Weer vroeg op om zo snel mogelijk dit onaantrekkelijke plaatsje Toodyay te kunnen verlaten. Door de binnenlanden rijden we weer richting de kust, op zoek naar de zon en de stranden.

Onderweg zien we de eerste levenden- en dode - kangoeroes langs de weg.
Ook een vreemd soort reptiel over de weg zien wandelen, waarbij ik ternauwernood kon voorkomen dat deze soort per 20 juli 2006 was uitgestorven.(Ja, onze nissan is een echte race-bak !
Door gereden naar Cervantes, het plaatsje naast het Nambung NP met de Pinnacles. (Dat kent iedereen toch ?)
Backpackers hostelletje genomen (eigenaresse kwam uit Nederland - 2- jaar geleden, en niet meer voornemens om terug te keren - dat zouden meer mensen moeten doen).
Dorp verkend (duurde ongeveer 4 minuten) en daarna naar
bovengenoemd park gereden.
Overal vreemde rotspunten die uit de grond rechtop staan. Gevormd door erosie, apart gezicht.

De loop-road twee keer gereden en daarna begon het te
regenen (
In de stromende regen terug naar het dorp.
Nu nog kijken of we hier iets kunnen eten........

Little worries mate,

Grtngs,
G.

19-7-06

Vanochtend Cottlesloe vroeg verlaten om door te rijden naar Sorrento, aan de kust, om een kijkje te nemen naar een grote bak met water: groot zee-aquarium.
Leukste is de 100 meter lange onderwatertunnel waarin je onder de haaien, roggen, schildpadden en anders zwemmend spul loopt.

Wel een beetje druk, blijkbaar hebben de kinderen hier ook vakantie. Na het gebruikelijke drankje aan de haven door Perth-noord doorgereden naar de Avon Valley, de streek ten oosten van de stad.
Hier liggen enkele stadjes met oude gebouwen.
Leek leuk na lezen van de tips, de oude bouwvallen zijn er inderdaad, maar verder is er niet echt veel te beleven.
Maar wel al een beetje een "outback" gevoel gekregen
Voor de geinteresseerden: York, Northam en Toodyay hebben we gezien, maar zullen we ons niet lang blijven herinneren.
In dat laatste gat na wat wikken en wegen een hotel genomen in grootmoeders stijl. Nou, eigenlijk nog van voor die
tijd. Moeders aan de bar checkt ons in, de kok zegt dat ie al in geen 7 jaar meer kip heeft klaar gemaakt, en dat terwijl wij die net op hebben en verder piept en tocht alles.
Steenkoud is het op de kamer en daarbuiten natuurlijk ook.
We eten aan de bar dus en daarna zoeken we het bruisende nachtleven van dit oord op.
Overbodig om te zeggen: niet te vinden dus. Wel een sportsbar waar behalve wat oudere lokalen (twee man) niemand is behalve de (leuke) serveerster en wij.
We konden gratis poolen en na twee biertjes ging de tent dicht want het was tenslotte al 21 uur. Vroeg gaan slapen, onder 6 lagen dekens.

No worries again mate !
Grtngs,
G.